รักคนอ่าน

ในช่วงชีวิตที่ผ่าน...เราใช้เวลากับการศึกษาเล่าเรียนมาอย่างยาวนาน

ด้วยความมุ่งหวังว่าจะเป็นดั่งผ้าอาภรณ์ที่ห่อหุ้มตัวเรา

ไว้ใช้เป็นเครื่องมือทำมาหากินในวันข้างหน้า...

บ้างก็สำเร็จตามใจหวัง บ้างก็คิดว่าเรียนไปก็แค่นั้น

บ้างก็ไม่แน่ใจกับความรู้ที่ตนได้รับนัก

การเรียนรู้ในระบบอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

ไม่มีใครตอบได้ว่ามันดีหรือไม่ดีอย่้างไร

เพราะไม่รู้ว่าจะใช้อะไรเป็นตัวชี้วัดอันชัดแจ้งได้

แต่ที่แน่ ๆ การเรียนในระบบมันเป็นไปตามลำดับชั้น

เหมือนขั้นบันได้ที่ไต่เต้าจากชั้นล่างสู่ชั้นบนที่มักคิดว่าสูงส่งกว่านักหนา

แต่สุดท้ายมันก็ต้องถึงบันไดขั้นสุดท้ายของการเรียนรู้

แต่ทว่า...ชีวิตเราอาจยืนยาวกว่านั้น

หากย้อนหลังชีวิตที่ผ่านมาของข้าพเจ้านั้น

มักคิดว่าการเรียนจนถึงระดับสูงสุดคือความรู้อันเป็นสุดยอดแล้วของความรู้ทั้งมวล

แต่กาลเวลาได้ล่วงเลยไป มันได้กระซิบบอกกับข้าพเจ้าว่า...เจ้ากำลังคิดผิด........

การเรียนรู้ที่แท้จริงมันอยู่ที่ตัวเราเอง

การเรียนรู้ที่ดีต้องมาจากแรงขับดันภายใน

หลายครั้งหลายหนที่เรามักคิดว่าการได้เข้าสู่ห้องเรียนนั้น

สามารถที่จะมอบสิ่งที่เรียกว่าความรู้ให้กับเราได้มากมาย

...ใช่...ห้องเรียน....มันได้ให้ความรู้กับเรา...แต่....

ก็ยังไม่ยิ่งใหญ่เท่ากับ...การได้เรียนรู้ด้วยตัวเราเอง...

แม้ว่า้ไม่ได้เรียนในระบบ แต่หากมีพลังแห่งการเรียนรู้ด้วยตนเองแล้วไซร้

ใยต้องใส่ใจ...คิดแต่พึ่งพา่การเรียนในระบบนักเล่า....เพื่อนเอ๋ยคิดว่างัย